Rut Plouda

In mia memoria düra la stà be pacs dis.
I sun qua quels dis chi bruschan sül banc davant porta e sülla prada pro’l far cun fain. Giò’n üert sta tuot salda, las culuors s’han retrattas ün pa, perfin il cotschen-orandsch da las machöas chi sun amo in flur. Ils esters tscherchan resto-rants ed i savura da fain e da motors bugliaints. La chalur es aint il auto da posta stachi e suot cumün pro’ls papavers sur la chünetta. Id es qua eir ün o tschel di cha tü nu’t saintast bain e stast giò per cuotscha e’m tirast adimmaint cha no laivan ir üna jada culla barcha davo l’En fin pro’l Danubi. Lura sun qua ils dis da plövgia cun tschieras chi vegnan sü da la val e stan intuorn fin cha las chavras tuornan a chasa sbeglond e’s squassan avant co ir aint in stalla. Süls placats chi glüschan our dal grisch vain bainbod il circus, e davant minchün cha tü scuvrischast dast ün güvel. Ed ün di sezzast tanter uffants e creschüts aint illa tenda mez s-chüra chi’s transmüda per ün pêr uras in ün muond miraculus. Tü tuornast a chasa cun pass leivs e per ün pa es tuot quel muond aint in tia ögliada. E forsa, cur chi’t vain la crida be a l’impro-vista, esa pervia dals clowns o pervia da la suldüm da las rulottas chi bandunan ils cumüns e las citads.

(Aus: Sco nüglia nu füss)